ARICIYA HER KONAKLAMADA YENİDEN 100 LİRA MI?

ARICIYA HER KONAKLAMADA YENİDEN 100 LİRA MI?

İddialar Başka, Resmî Düzenleme Başka

Cengiz Genç

Lisansüstü Araştırmacı – Stratejik Analiz Yazarı

Genç Haberler – genchaberler.com | genchaberler.tr

Son günlerde bazı basın organlarında, internet sitelerinde ve sosyal medya paylaşımlarında arıcılardan kovan başına 100 lira vergi alınacağına ilişkin haber ve yorumlar yer almaktadır.

Bazı paylaşımlarda ise gezginci arıcıların yıl içerisinde üç veya dört farklı bölgeye gitmeleri nedeniyle her konaklama yerinde kovan başına yeniden ödeme yapmak zorunda kalacakları ileri sürülmektedir.

Konu, kamuoyunda tepki oluşturacak çarpıcı başlıklarla anlatılmaktadır. Fakat dikkat çekici bir başlık ile doğrulanmış bilgi aynı şey değildir. Bir iddianın doğruluk derecesini belirleyebilmek için yorumlara, siyasi kanaatlere veya sosyal medya tekrarlarına değil; yürürlükteki resmî düzenlemenin kapsamına, kullandığı kavramlara ve açık hükümlerine bakmak gerekir.

Burada iki ayrı soruyu birbirinden ayırmak zorundayız:

Birincisi, kamuoyunda ileri sürülen iddialar resmî düzenlemeyle örtüşmekte midir?

İkincisi, düzenleme doğru aktarılmış olsa bile getirilen mali yük üretim politikaları, kamu yararı ve sosyal adalet bakımından isabetli midir?

Bir yanlış bilgiyi düzeltmek, ilgili kamu uygulamasını kayıtsız şartsız savunmak anlamına gelmez. Aynı şekilde bir uygulamayı eleştirmek de onun hakkında yanlış bilgi yaymayı haklı hâle getirmez.

Tarafsız ve sorumlu haberciliğin görevi, bu iki alanı birbirine karıştırmadan gerçeği ortaya koymaktır.  KOVAN BAŞINA BİR BEDEL GETİRİLDİ Mİ?

Evet, böyle bir bedel öngörülmüştür.

Orman Genel Müdürlüğünün 2026 yılında yayımladığı “Bal Ormanları ve Orman Alanlarında Yürütülecek Arıcılık Faaliyetlerine İlişkin Tebliğ” ile bal ormanları ve belirlenen arı konaklama noktalarından yararlanmak isteyen kovan sahibi arıcılardan, arılı kovan başına “Arı Konaklatma Ekosistem Hizmet Bedeli” alınması düzenlenmiştir.[1]

Tebliğin 16’ncı maddesine göre söz konusu bedel, Orman Genel Müdürlüğü Döner Sermaye İşletmesi adına açılan ilgili hesaba yatırılacak; ödeme dekontu da arıcı tarafından imzalanan taahhütnameye eklenecektir.[1]

Dolayısıyla ortada bütünüyle uydurulmuş bir ödeme iddiası bulunmamaktadır. Resmî düzenlemede arılı kovan başına alınacak bir bedel açıkça yer almaktadır.

Ancak çok önemli bir ayrıntının altını çizmek gerekir:

Tebliğ, bu bedelin parasal miktarını kendi metni içerisinde doğrudan belirtmemekte; tutarın her yıl Orman Genel Müdürlüğü tarafından belirleneceğini ifade etmektedir.[1]

Bu nedenle kamuoyunda belirtilen 100 liralık tutarın, Orman Genel Müdürlüğünün 2026 yılına ilişkin ayrıca yaptığı bir ücret belirleme kararı, resmî tarife, tahsilat yazısı veya uygulama duyurusuyla doğrulanması gerekir.

Başka bir ifadeyle:

Bedelin varlığı resmî tebliğle sabittir; ancak 100 liralık miktarın aynı tebliğin içinde yazdığı söylenemez.

Bu ayrım küçük gibi görünse de hukuk, kamu yönetimi ve habercilik açısından son derece önemlidir. Çünkü bir düzenlemenin varlığını doğrulamak başka, uygulanacak parasal tutarı ayrı bir belgeyle doğrulamak başka bir meseledir.

Bu nedenle 100 liralık resmî tarife ayrıca ortaya konuluncaya kadar en dikkatli ifade şu olmalıdır:

“Kamuoyuna ve basına kovan başına 100 lira olarak yansıyan Arı Konaklatma Ekosistem Hizmet Bedeli.”

BU BİR VERGİ MİDİR, YOKSA HİZMET BEDELİ MİDİR?

Kamuoyundaki tartışmanın temel noktalarından biri de söz konusu ödemenin “vergi” olarak adlandırılmasıdır.

Resmî düzenlemede bu ödeme, vergi olarak değil, “Arı Konaklatma Ekosistem Hizmet Bedeli” olarak tanımlanmaktadır.[1]

Vergi ile hizmet bedeli aynı hukuki kavram değildir.

Vergi, genel olarak devletin kamu giderlerini karşılamak amacıyla ve doğrudan belirli bir hizmetin karşılığı olmaksızın topladığı mali yükümlülüktür. Hizmet bedeli ise belirli bir kamu imkânından yararlanılması veya belirli bir faaliyetin yürütülmesi karşılığında alınan ödeme niteliğindedir.

Bu nedenle söz konusu tutarın hukuki adını doğru kullanmak gerekir.

Ancak hukuki adlandırmayla ekonomik sonuç da birbirine karıştırılmamalıdır.

Bir ödemenin adının “vergi” değil “hizmet bedeli” olması, üreticinin cebinden para çıkmadığı anlamına gelmez. Arıcının üretim maliyetleri bakımından bu ödeme, adı ne olursa olsun yeni bir mali yük oluşturacaktır.

Dolayısıyla tartışma yalnızca “Bu bir vergi midir?” sorusuna indirgenemez.

Şu soruların da sorulması gerekir:

Alınan bedelin karşılığında arıcıya hangi somut hizmet sunulacaktır?

Bedelin hesaplanmasında hangi maliyet ve kamu yararı ölçütleri esas alınmıştır?

Toplanan kaynaklar doğrudan bal ormanlarının korunması ve geliştirilmesi için mi kullanılacaktır?

Arıcının ekosisteme sağladığı katkı, bedel belirlenirken hesaba katılmış mıdır?

Küçük arıcı ile yüzlerce kovana sahip ticari işletme arasında herhangi bir ölçülülük kurulmuş mudur?

Kavramı doğru adlandırmak gerekir; fakat yalnızca adlandırmayla yetinmek de yeterli değildir. Kamu yönetiminde asıl mesele, getirilen yükümlülüğün hukuki dayanağı, ekonomik karşılığı, ölçülülüğü ve kamu yararıdır.  HER GİDİLEN YERDE YENİDEN ÖDEME YAPILACAK MI?

Bazı yayınlarda, gezginci bir arıcının yıl içinde üç farklı yere gitmesi hâlinde üç defa; dört farklı yere gitmesi hâlinde ise dört defa kovan başına ödeme yapacağı ileri sürülmektedir.

Oysa resmî tebliğin 16’ncı maddesinin üçüncü fıkrası açıkça şöyledir:

“İlgili takvim yılı için bir defaya mahsus olmak üzere alınan bu bedel tüm bal ormanları ve arı konaklama noktaları için geçerlidir.”[1]

Bu hükme göre arıcı, aynı takvim yılı içerisinde tebliğ kapsamındaki bir başka bal ormanına veya arı konaklama noktasına geçtiğinde yeniden ekosistem hizmet bedeli ödemeyecektir.

Dolayısıyla:

“Arıcı her yer değiştirdiğinde kovan başına yeniden 100 lira ödeyecek” iddiası, resmî tebliğin açık hükmüyle örtüşmemektedir.

Bedel, ilgili takvim yılı için bir defaya mahsus alınmakta ve aynı yıl içerisinde tebliğ kapsamındaki bütün bal ormanları ile arı konaklama noktalarında geçerli olmaktadır.[1]

Burada önemli bir habercilik ilkesiyle karşı karşıyayız:

Bir bilginin küçük bir bölümü doğru olabilir; fakat o doğru bilgiye yanlış bir sonuç eklenmesi, haberin tamamını yanıltıcı hâle getirebilir.

Bu olayda da bedelin varlığı doğrudur; fakat bedelin her konaklama değişikliğinde yeniden tahsil edileceği sonucu doğru değildir.

Gerçek bilgi, yalnızca cümlenin bir bölümünü değil, düzenlemenin tamamını okuyarak elde edilir.

BU, BÜTÜN ARICILARI KAPSAYAN GENEL BİR ÖDEME MİDİR?

Hayır.

Düzenleme, Türkiye’de bulunan bütün arıcılardan ve ülkedeki bütün arılı kovanlardan koşulsuz biçimde alınan genel bir ödeme değildir.

Tebliğde söz konusu bedelin, bal ormanları ve belirlenmiş arı konaklama noktalarından yararlanmak üzere izin başvurusunda bulunan kovan sahibi arıcılardan alınacağı belirtilmektedir.[1]

Bu nedenle kendi arazisinde veya tebliğ kapsamı dışında kalan bir alanda arıcılık yapan herkesin, sahip olduğu bütün kovanlar için devlete bu bedeli ödeyeceği yönündeki anlatım doğru değildir.

Düzenlemenin kapsamı bakımından şu ayrım yapılmalıdır:

Türkiye’de arıcılık yapmak ayrı bir faaliyettir.

Devlet ormanlarındaki belirlenmiş bal ormanları veya arı konaklama noktalarından yararlanmak ayrı bir izne ve usule bağlıdır.

Düzenlenen bedel, ikinci durumla ilgilidir.[1]

Ancak kapsamın sınırlı olması, uygulamanın ekonomik etkisinin önemsiz olduğu anlamına gelmez.

Kovan başına bedelin 100 lira olarak uygulanması hâlinde:

100 kovanı bulunan bir arıcı için yıllık maliyet 10 bin lira,

300 kovanı bulunan bir arıcı için 30 bin lira,

500 kovanı bulunan profesyonel bir işletme için ise 50 bin lira olacaktır.

Bu hesaplama, bedelin aynı takvim yılı içinde bir defa alınması esasına dayanmaktadır.

Bu noktada sayıların diliyle kavramların dili birbirinden ayrılmalıdır. “Yalnızca 100 lira” denildiğinde miktar düşük görünebilir. Ancak bedel kovan sayısıyla çarpıldığında, özellikle orta ve büyük ölçekli gezginci arıcılar için dikkate değer bir maliyete dönüşmektedir.

Kamu politikalarında adalet yalnızca birim tutara bakılarak değerlendirilemez. Yükün toplam etkisine, işletmenin büyüklüğüne, üretim kapasitesine ve kârlılık durumuna da bakılmalıdır.

ARICILIK DESTEĞİ GERÇEKTEN 140 LİRA MI?

Tarım ve Orman Bakanlığının yayımladığı 2025 yılı arıcılık destekleme bilgilerine göre, Arıcılık Kayıt Sistemi’ne kayıtlı ve üretici örgütüne üye arıcılara arılı kovan başına 140 lira, üye olmayan arıcılara ise 100 lira temel destek ödenmesi öngörülmüştür.[2]

Kadın ve genç üreticiler, gezginci arıcılar ve belirli üretici örgütlerine üye olanlar için temel desteğe ek olarak yönlendirici ilave destekler de bulunmaktadır.[2]

Bu nedenle bütün arıcıların koşulsuz biçimde kovan başına 140 lira aldığı yönündeki ifade eksiktir.

Üreticinin alacağı destek;

Üretici örgütüne üye olup olmamasına,

Kadın veya genç üretici sayılmasına,

Gezginci arıcılık yapmasına,

İlgili kayıt ve başvuru şartlarını karşılamasına,

İlave destek şartlarından hangilerini taşıdığına

göre değişmektedir.[2]

Ayrıca arıcılık desteği ile arı konaklatma ekosistem hizmet bedeli, hukuken ve idari bakımdan birbirinden farklı düzenlemelere dayanmaktadır.

Birisi üreticiye yapılan destek ödemesidir.

Diğeri ise belirli orman alanlarından ve konaklama noktalarından yararlanılması karşılığında alınan bedeldir.

Bu iki kalemi, “Devlet 140 lira veriyor ve bunun 100 lirasını hemen geri alıyor” biçiminde doğrudan birbirine eşitlemek teknik açıdan eksik bir değerlendirmedir. Çünkü her destek alan arıcı söz konusu orman alanlarından yararlanmayabilir; ilave desteklerle alınan toplam miktar değişebilir ve hizmet bedeline tabi olanlarla destek alanların kapsamı tamamen aynı olmayabilir.

Bununla birlikte, teknik olarak birbirinden farklı olmaları, bu iki uygulamanın tarım politikası bakımından birlikte değerlendirilmesine engel değildir.

Üreticiye bir taraftan temel destek verilirken diğer taraftan bu desteğe yakın miktarda yeni bir bedel getirilmesi şu soruyu doğurmaktadır:

Kamu politikası üreticiyi gerçekten destekliyor mu, yoksa bir kurumun verdiğini başka bir kurum farklı bir ad altında geri mi alıyor?

Bu soru siyasi bir slogan olarak değil, mali etki analizi yapılarak cevaplandırılmalıdır.

Bir desteğin gerçek değeri, yalnızca üreticiye ödenen brüt tutarla ölçülemez. Aynı dönemde üreticiye yüklenen yeni ücretler, izin giderleri, nakliye maliyetleri, yem ve enerji fiyatları da dikkate alınmalıdır.

Destek, üreticinin toplam mali yükünü azaltabildiği ölçüde gerçek bir destek niteliği taşır.  “MATRAHSIZ ŞİRKET VERGİ ÖDEMEMİŞTİR” DENİLEBİLİR Mİ?

Bazı yayınlarda çeşitli şirketlerin vergi matrahının bulunmadığı belirtilerek bu şirketlerin hiçbir vergi ödemediği sonucuna varılmaktadır.

Oysa “kurumlar vergisi matrahının oluşmaması” ile “şirketin hiçbir vergi ödememesi” aynı anlama gelmez.

Gelir İdaresi Başkanlığının açıklamalarına göre geçmiş yıllara ait zararlar, kanunda belirtilen şartlarla şirketin kurum kazancından indirilebilir. Ayrıca mevzuatta düzenlenen bazı istisna ve indirimler de kurumlar vergisi matrahının hesaplanmasını etkileyebilir.[3]

Bir şirketin kurumlar vergisi matrahının bulunmaması;

İlgili hesap dönemini zararla kapatmasından,

Geçmiş yıl zararlarının mahsup edilmesinden,

Kanuni istisna ve indirimlerden,

Yatırım teşviklerinden,

Şirketin yatırım ve faaliyet yapısından

kaynaklanabilir.[3]

Üstelik şirketlerin mali yükümlülükleri yalnızca kurumlar vergisinden ibaret değildir. Şirketin faaliyet türüne göre KDV, gelir vergisi stopajı, damga vergisi, harçlar, çalışanlara ilişkin vergi ve sosyal güvenlik yükümlülükleri gibi başka ödemeler de doğabilir.

Bu nedenle yalnızca kurumlar vergisi matrahına bakılarak bir şirket hakkında “hiç vergi ödememiştir” şeklinde kesin hüküm kurulması teknik açıdan doğru değildir.

Ancak burada ikinci bir düşünce hatasına da düşülmemelidir.

“Matrahsız görünmek, hiçbir vergi ödememek anlamına gelmez” açıklaması, vergi sisteminin her durumda adil olduğu anlamına da gelmez.

Büyük şirketlerin kanuni istisna, indirim, teşvik ve zarar mahsubu imkânlarından hangi ölçüde yararlandıkları; buna karşılık küçük üreticinin üzerindeki dolaylı ve doğrudan mali yüklerin ne kadar arttığı, meşru bir kamu tartışmasıdır.

Fakat vergi adaleti tartışması;

Doğrulanmamış şirket listeleriyle,

Tüzel kişilikler birbirine karıştırılarak,

“Matrah yoksa hiçbir vergi yoktur” gibi teknik açıdan eksik çıkarımlarla,

Kişi ve kurumları delilsiz biçimde suçlayarak

yürütülmemelidir.

Asıl sorulması gereken soru şudur:

Vergi ve kamu gelirleri sistemi, ekonomik gücü yüksek olanla geçimini üretimden sağlayan küçük işletme arasında adil ve ölçülü bir yük dağılımı kurabiliyor mu?

Bu soru, isimler üzerinden yürütülen günlük siyasi tartışmalardan daha derin ve daha önemlidir.

ARICILIĞIN EKOSİSTEM İÇİNDEKİ STRATEJİK ÖNEMİ

Arıcılık yalnızca bal üretiminden ibaret bir ekonomik faaliyet değildir.

Arılar; bitkilerin tozlaşması, tarımsal üretimin devamlılığı ve biyolojik çeşitliliğin korunması bakımından önemli bir işleve sahiptir. Meyve, sebze ve diğer bitkisel ürünlerin üretiminde arıların sağladığı ekolojik katkı, arıcılığı gıda güvenliği açısından stratejik bir sektör hâline getirmektedir.

Orman Genel Müdürlüğü de bal ormanlarının arıcılığın desteklenmesi, arı ürünleri üretiminin artırılması ve gıda güvenliğine katkı amacıyla oluşturulduğunu belirtmektedir.[1]

Bu nedenle arıcıya yalnızca orman alanından yararlanan bir kullanıcı olarak bakmak eksik bir değerlendirmedir.

Arıcı aynı zamanda;

Bitkisel üretimin devamlılığına,

Tozlaşma yoluyla tarımsal verimliliğe,

Biyolojik çeşitliliğin korunmasına,

Kırsal ekonominin canlı tutulmasına,

Yerel üretimin sürdürülmesine,

Ülkenin gıda güvenliğine

katkıda bulunan bir üreticidir.

Bununla birlikte arıcının ekosisteme katkıda bulunması, kamuya ait orman alanlarının hiçbir kurala ve denetime tabi olmadan kullanılabileceği anlamına gelmez.

Orman alanlarında;

Taşıma kapasitesinin korunması,

Kovanların uygun noktalara yerleştirilmesi,

Arıcılar arasında konaklama düzeninin sağlanması,

Yangın ve çevre risklerinin azaltılması,

Bal ormanlarının sürdürülebilir biçimde yönetilmesi

için kamu otoritesinin düzenleme ve denetim yapması gereklidir.

Asıl mesele, düzenlemenin gerekli olup olmadığı kadar mali yükün kim tarafından ve hangi oranda karşılanacağıdır.

Arıcılık hem özel ekonomik faaliyet hem de kamusal ekolojik fayda üreten bir sektördür. Bu nedenle uygulanacak politika yalnızca “kullanan öder” anlayışına dayandırılmamalı; “ekosisteme katkı sağlayan desteklenir” ilkesiyle de dengelenmelidir.

Arıcıların mazot, nakliye, işçilik, kovan, ana arı, arı yemi, ilaçlama ve konaklama maliyetleri sürekli artmaktadır.

Bu şartlar altında getirilen her yeni bedelin;

Arıcılık sektörüne,

Bal ve diğer arı ürünlerinin fiyatlarına,

Küçük ölçekli işletmelerin devamlılığına,

Kayıtlı üretime,

Gezginci arıcılığın sürdürülebilirliğine

etkisi dikkatle hesaplanmalıdır.YAZARIN STRATEJİK ANALİZİ

Bu konu, birbirinden ayrı fakat birbiriyle bağlantılı üç temel mesele üzerinden değerlendirilmelidir.

BİRİNCİ MESELE: BİLGİNİN DOĞRULUĞU

Arıcıların yıl içerisinde gittikleri her bal ormanında veya arı konaklama noktasında kovan başına yeniden ödeme yapacağı iddiası doğru değildir.

Resmî tebliğ, bedelin ilgili takvim yılı içerisinde bir defaya mahsus alınacağını açıkça belirtmektedir.[1]

Dolayısıyla kamuoyunda dolaşan iddia, gerçek bir düzenlemeyi yanlış bir sonuçla birleştirmektedir.

Yanlış bilgiyle yapılan eleştiri, haklı bir toplumsal itirazı dahi zayıflatır. Çünkü iddianın yanlışlığı ortaya çıktığında, uygulamanın gerçekten tartışılması gereken yönleri de gözden kaçabilir.

İKİNCİ MESELE: MALİ YÜKÜN ADALETİ

Yanlış bir iddianın düzeltilmesi, getirilen bedelin mutlaka doğru, gerekli ve adaletli olduğu anlamına gelmez.

Kovan başına alınacak bedel, özellikle yüzlerce kovana sahip gezginci arıcılar açısından ciddi bir toplam maliyet oluşturabilir.

Bu nedenle şu hususlar açıklanmalıdır:

Bedel hangi maliyet hesabına göre belirlenmiştir?

Küçük ve büyük ölçekli işletmeler için aynı birim tutarın uygulanması adil midir?

Arıcıların ekosisteme sağladığı katkı hesaplamaya dâhil edilmiş midir?

Toplanan bedel doğrudan arıcılık ve bal ormanları için kullanılacak mıdır?

Arıcılara sunulan somut hizmetlerin mali değeri nedir?

Bir kamu bedelinin hukuken mümkün olması, onun ekonomik ve sosyal açıdan kendiliğinden adil olduğu anlamına gelmez.

ÜÇÜNCÜ MESELE: TARIM POLİTİKASINDAKİ TUTARLILIK

Devlet bir taraftan üreticiyi desteklerken diğer taraftan üreticiye yeni mali yükler getiriyorsa, bu iki politikanın toplam sonucu birlikte değerlendirilmelidir.

Destek ödemesinin varlığı tek başına yeterli değildir. Önemli olan üreticinin dönem sonunda karşılaştığı net mali tablodur.

Arıcıya kovan başına destek verilirken;

Mazot,

Nakliye,

Yem,

İlaç,

İşçilik,

Konaklama,

Ruhsat ve hizmet bedelleri

aynı dönemde daha yüksek oranda artıyorsa destek, gerçek ekonomik etkisini kaybedebilir.

Üretici politikası yalnızca verilen desteğin kamuoyuna açıklanmasıyla ölçülmemelidir. Üreticinin cebine giren ile cebinden çıkan arasındaki fark hesaplanmalıdır.

KAMU YÖNETİMİ AÇISINDAN ŞEFFAFLIK GEREĞİ

Bedelin hangi hizmetin karşılığı olduğu kamuoyuna açıkça anlatılmalıdır.

Toplanan paraların;

Hangi hesapta tutulacağı,

Hangi hizmetlerde kullanılacağı,

Arıcılara ne tür bir karşılık sağlanacağı,

Bal ormanlarının korunmasına ne ölçüde aktarılacağı,

Yıllık gelir ve harcamalarının kamuoyuna açıklanıp açıklanmayacağı

şeffaf biçimde ortaya konulmalıdır.

Şeffaflık yalnızca usule ilişkin bir talep değildir. Kamu güveninin temel şartıdır.

Üretici, ödediği bedelin nereye harcandığını ve kendisine ya da ekosisteme hangi faydanın sağlandığını görebilmelidir.

Aksi hâlde hizmet bedeli, üretici tarafından karşılığı belirsiz yeni bir mali yük olarak algılanacaktır.

Devletin ormanları koruması, arıcılık faaliyetlerini kayıt altına alması ve konaklama alanlarında düzen sağlaması elbette gereklidir.

Ancak alınan bedel, üreticiyi sistem dışına itmemeli; kayıtlı ve gezginci arıcılığı cezalandıran bir mali yüke dönüşmemelidir.

Kayıtlı üreticiye getirilen her yeni yükün, kayıt dışına yönelme riskini artırabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

SONUÇ

Kovan başına “Arı Konaklatma Ekosistem Hizmet Bedeli” alınmasına ilişkin düzenleme gerçektir.[1]

Ancak bu bedelin arıcının her yer değiştirmesinde yeniden alınacağı iddiası doğru değildir. Bedel, aynı takvim yılı içinde bir defaya mahsus alınacak ve tebliğ kapsamındaki bütün bal ormanları ile arı konaklama noktalarında geçerli olacaktır.[1]

Söz konusu bedel, Türkiye’deki bütün arıcılara uygulanan genel bir vergi değildir. Belirlenen bal ormanları ve arı konaklama noktalarından yararlanmak isteyen arıcılarla ilgili bir düzenlemedir.[1]

Arıcılık desteği ise bütün üreticiler için aynı değildir. 2025 yılı temel destek tutarı, üretici örgütüne üye arıcılar için 140 lira, üye olmayanlar için 100 lira olarak açıklanmıştır.[2]

Bununla birlikte, getirilen bedelin hukuken bir hizmet bedeli olarak tanımlanması, üretici üzerindeki ekonomik yükün önemsiz olduğu anlamına gelmez.

Asıl mesele, bu yükün ölçülü, şeffaf ve üretim politikalarıyla uyumlu olup olmadığıdır.

Bir taraftan arıcılığın ekosisteme katkısından söz edilirken diğer taraftan üreticinin maliyetleri sürekli artırılıyorsa, bu çelişki kamu yönetimi bakımından açıklanmalıdır.

Üreticiyi korumak, yanlış bilgiyi tekrar etmekle değil; doğru bilgiyi ortaya koyup adaletsiz görülen yönleri belge ve ölçü üzerinden tartışmakla mümkündür.

Gerçeği çarpıtmadan üreticiyi savunmak mümkündür.

Hatta üreticiyi gerçekten savunmanın en doğru yolu da budur.

KAYNAKÇA

[1] T.C. Tarım ve Orman Bakanlığı, Orman Genel Müdürlüğü, “Bal Ormanları ve Orman Alanlarında Yürütülecek Arıcılık Faaliyetlerine İlişkin Tebliğ”, Tebliğ No: 319, 2026, özellikle Madde 16. Tebliğ; arılı kovan başına ekosistem hizmet bedeli alınacağını, bedelin her yıl Genel Müdürlükçe belirleneceğini ve aynı takvim yılı için yalnızca bir defa tahsil edileceğini düzenlemektedir.

[2] T.C. Tarım ve Orman Bakanlığı, “Arıcılık Desteklemesi Birim Fiyatları ve Başvuru Süreçleri”, 2025. Üretici örgütüne üye arıcılar için kovan başına 140 TL, üye olmayan üreticiler için 100 TL temel destek ile kadın, genç ve gezginci arıcılara uygulanacak ilave destekleri içermektedir.

[3] T.C. Hazine ve Maliye Bakanlığı, Gelir İdaresi Başkanlığı, “Kurumlar Vergisinin Beyanı”. Kurumlar vergisi matrahının hesaplanmasında geçmiş yıl zararlarının, kanuni şartlarla kurum kazancından indirilebilmesine ilişkin açıklamalar.