Kıymetli Gönül Dostlarım,
Cengiz genç araştırmacı yazar
Bu satırlar bir sitem değil, bir hatırlatma; bir hesap değil, bir duadır. Belki de sadece kalbinizin bir köşesine usulca ilişsin diyedir. Çünkü söz, kalpten çıkarsa kalbe dokunur. Ve ben istiyorum ki, size söyleyeceğim her kelime kalbinize dokunsun…
Zira biliyoruz ki, söz, Müslüman’ın namusudur. Onu tutmak, imanın gereğidir. Kur’an-ı Kerîm bize şöyle seslenir:
“Verdiğiniz sözü ve yaptığınız antlaşmayı yerine getirin. Çünkü verilen söz, sorumluluğu gerektirir.”
(İsrâ Sûresi, 34)
Söz, sadece kelime değil; bir yürek ahdidir. İnsan söz verdiğinde yalnızca muhatabına değil, Allah’a da söz verir. Ve Rabbimiz buyurur:
“Antlaşma yaptığınızda, Allah’a karşı verdiğiniz sözü yerine getirin.”
(Nahl Sûresi, 91)
Bir söz verdiniz mi? O halde onu tutmak, sadece bir ahlâk meselesi değildir. O bir iman meselesidir.
Hatırlayın: Peygamber Efendimiz (s.a.v) buyurmuştur:
“Münafığın alâmeti üçtür: Konuştuğunda yalan söyler, söz verdiğinde sözünde durmaz, kendisine emanet verilince ihanet eder.”
(Buhârî, Îman 24; Müslim, Îman 107)
Sevgili kadim dostlar;
Bu dünyada her şey unutulur, geçer, kaybolur… Ama söz kalır. Ya leke olarak ya da şeref nişanı gibi… Söz, mü’minin kefaretidir. Tutulmamış bir söz, yırtılmış bir vicdana benzer.
“Ey iman edenler! Yapmayacağınız şeyleri niçin söylüyorsunuz?
Yapmayacağınız şeyleri söylemeniz, Allah katında büyük bir kusurdur.”
(Saf Sûresi, 2-3)
Sen ki mü’minsin, sen ki namaz kılarsın, sen ki oruç tutarsın… O zaman sözün, ibadetinden aşağı kalmasın. Zira Müslim’in rivayetinde uyarı nettir:
“Oruç tutsa, namaz kılsa, müslüman olduğunu söylese de (sözünde durmazsa…),”
(Müslim, Îman 109)
Unutma, verdiğin her söz göğe kaydedilir. Her ant, Allah’ın defterindedir. Ve sen o defterle bir gün yüzleşeceksin.
“Bana verdiğiniz sözü yerine getirin ki, ben de size vâ’dettiklerimi vereyim.”
(Bakara Sûresi, 40)
Söz, özdür. Söz, imzadır. Söz, şahittir. Kimi zaman susmak büyüklüktür, ama söz verdiysen susmak değil, durmaktır asalet.
Ben bu satırları size kırılmak için değil, düzelmek için yazıyorum. Belki de hepimiz için… Çünkü sözünden dönen sadece kendine değil, çevresine de zarar verir. Ve:
“Kim ahdini bozarsa, ancak kendi zararına bozmuş olur.”
(Fetih Sûresi, 10)
Sözünde durmamak sadece karşı tarafı değil, kendi karakterini de zedeler. Bir kişi bir kez aldatılabilir. Çünkü insan kalbi temizdir, zannı güzeldir. Bu, kişinin merhametindendir. Ama ikinci kez aynı sözle kandırılırsa, bu bir tecrübesizliktir. Üçüncüsünde ise artık sorumluluk kendisindedir. İşte bu noktada Mevlânâ şöyle der:
“Bir kere aldatırsan, seni affederim.
İkinci kere aldatırsan, kendimi affetmem.”
– Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî
Başka bir sözünde ise şöyle der:
“Aynı delikten iki kere sokulan sadece yılandır, insan değil.”
Bu yüzden aynı kelimelerle kandırılan, aynı yeminlerle aldatılan kişi, artık sadece karşısındakini değil, kendi safiyetini de gözden geçirmelidir.
Zira mümin, akıllı kişidir. Affediciliği ahmaklıkla karıştırmaz. Kalbi yumuşaktır, ama zihni uyanıktır. Allah Rasulü (s.a.v) de buyurur:
“Mümin bir delikten iki defa ısırılmaz.”
(Buhârî, Edeb 83)
İşte bu yüzden, dostum;
Gel, sadakatin kıymetini bilenlerden olalım.
Gel, sözün izzetini taşıyanlardan olalım.
Gel, hem Allah’a hem kula verdiğimiz sözleri tutanlardan olalım.
Çünkü söz, sadece ağızdan değil, vicdandan çıkar.
Peygamber Efendimiz’in dilinden yükselen şu dua ile bitireyim:
“Allah’ım! Gücüm yettiği kadar ahdine ve va’dine sadâkat gösteriyorum.”
(Buhârî, Daavât 16)
Yunus Emre’nin de dediği gibi “Bölüşürsek tok oluruz, bölünürsek yok oluruz”.. Ve hatırla:
“Bu dört huy kimde bulunursa, o kimse tam bir münafık olur:
Emanete ihanet eder, konuşunca yalan söyler,
Söz verince sözünde durmaz, kavga ettiğinde haddi aşar.”
(Buhârî – Müslim – Tirmizî)
⸻
O dört huydan uzak, o dört duvardan azade yaşamak duasıyla…
Dostça, içten, samimi bir niyetle.
Kalem tutan değil, yürek koyan bir kardeşten. Cengiz Genç araştırmacı yazar
